Το στρώμα της καταστροφής

Σεν. Σκην: Κώστας Βρεττάκος.

Παραγωγή: Στέφι Φίλμ. Φωτογραφία: Σταύρος Χασάπης, Κώστας Νάστος, Τάκης Ζερβουλάκος. Μοντάζ: Σούλα Δρακοπούλου, Πάνος Παπακυριακόπουλος (χρώμα, 16 χιλ. 35')

Κείμενο του Λευτέρη Ξανθόπουλου

Στην ταινία του Βρεττάκου ή ιστορική μνήμη ανασύρεται από το προσωκρατικό "μη όν", μας αποκαλύπτεται και παλινδρομεί. Η ιστορική μνήμη μένει μαζί μας για λίγο και σε στιγμές απόγνωσης υποχωρεί για να μας δώσει την υπόσχεση ότι θα ξαναγυρίσει στο μακρινό μέλλον.

Το σύγχρονο Κάλλιο πρόκειται να σκεπαστεί από τα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου. Το έργο θα εξοικονομήσει νερό στην τερατική πρωτεύουσα για δυο δεκαετίες τουλάχιστο. Το 1977 ή αρχαιολογική υπηρεσία αρχίζει ανασκαφές στην περιοχή, ανακαλύπτονται τα θεμέλια της αρχαίας Καλλίπολης. Η αποκάλυψη όμως δεν ολοκληρώνεται ποτέ γιατί το φράγμα κλείνει και το νερό κατακλύζει το σύγχρονο χωριό πού έχει στο μεταξύ απαλλοτριωθεί καθώς και τα 35 ερείπια της αρχαίας πόλης. Ο αστός της πρωτεύουσας ανταλλάσσει το ιστορικό παρελθόν του με την υπόσχεση ενός υγρού μέλλοντος.

Από το χώμα ανασύρεται η χαμένη μας μνήμη. Η αποκάλυψη του παρελθόντος είναι η ιστορική δικαίωση του παρόντος- το κινηματογραφικό εύρημα γοητεύει. Τα αρχαιολογικά ευρήματα συγκινούν και γοητεύουν. Η επιστροφή της ύλης στην ανυπαρξία, η απώλεια της μνήμης, προκαλεί την αιμορραγία μας και μαζί μας λυτρώνει.

Ο Βρεττάκος, λοξοδρομώντας σε παράπλευρες εικόνες εγγράφει την αμηχανία του να παρέμβει για να αποτρέψει την αναχώρηση / απουσία της μνήμης πού μόλις κατακτήθηκε. Τα πλάνα πριν από την ανακάλυψη της αρχαίας πόλης και μετά την εξαφάνιση της κάτω από τα νερά, αργούν να μας εισάγουν στην ουσία και μετά διστάζουν να κλείσουν το μύθο- τα πλάνα φλυαρούν.

Στην ηχητική μπάντα ο Βρεττάκος αισθάνεται ότι πρέπει να δώσει εξηγήσεις, ότι δεν φταίει ούτε αυτός ούτε το κινηματογραφικό συνεργείο για το Στρώμα της Καταστροφής. Ο Βρεττ...

Το διήμερο της Δέσποινας Καρβέλα

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δέσποινα Καρβέλα. Παραγωγή: Δέσποινα Καρβέλα - Μovie maεkers.. Φωτογραφία: Φίλιππας Κουτσάφτης. Κοστούμια: Τάσος Ζωγράφος. Ηχοληψία: Πάνος Πανουσόπουλος. Μοντάζ: Δέσπω - Δανάη Μα-ρουλάκου. Ερμηνεία:: Γιώτα Φιέστα, Αλκής Παναγιωτίδης. (χρώμα, 16 χιλ., 35').

Του Λευτέρη Ξανθόπουλου

Αν η Λιάππα αμφισβητεί την ιστορική μνήμη έτσι όπως ξεπροβάλλει απειλητικά από τους τάφους και στη συνέχεια εγγράφει / αντιπαραθέτει τη δική της ατομική Ιστορία, η Καρβέλα υιοθετώντας τον χρονικό προσδιορισμό (Διήμερο) δηλώνει την πίστη της στην ιστορία και προχωράει στην καταγραφή του μύθου της.

Το νησί των ηρώων θα συμπυκνώσει τις στιγμές τους. Το διήμερο ηρεμίας πού διαλέγουν θα ευαισθητοποιήσει το θηλυκό της ιστορίας. Ο αρσενικός (Άλκης Παναγιωτίδης), κλεισμένος στον εαυτό του έχει αποκλείσει τα ερεθίσματα πού του εκπέμπονται. Η Δάφνη (Γιώτα Φέστα), σωπαίνοντας προσωρινά διαλέγει τον νυχτερινό αισθησιασμό του νησιού για να περιφέρει τη μοναξιά της. Μετά θα ζήσει το δράμα της γριάς με τον κατάκοιτο γέρο της, τη σχέση αγάπης - μίσους του παραδοσιακού ζευγαριού, τη συνήθεια του ενός για τον άλλο, τη μικρή απόσταση ανάμεσα στην έλξη και την απώθηση, τη συντήρηση του ενός από το άλλο, την υποταγή όλων τους στην απροσδιόριστη μοίρα - ριζικό. Η Δάφνη περισσότερο τολμηρή από τον σύντροφο της αποφασίζει να βιώσει για λογαριασμό του όσα εκείνος απωθεί - αργότερα θα προσπαθήσει να του τα μεταφέρει.

Η Καρβέλα, πριν φέρει αντιμέτωπα τα δύο μέρη στη σεκάνς - κλειδί της ταινίας, διαχέει στο νησί τους ήρωες και το υλικό της, διστάζει να μας φανερώσει τη σχέση του ζευγαριού, διστάζει με τις γωνίες λήψης .πού διαλέγει για τη μηχανή της, παρατείνει την εκκρεμότητα. Όταν η Δάφνη αποφασίζει να επέμβει για να τεμαχίσει το χρόνο που πέρασε μέσα από τη σχέση, ο ήλιος πέφτει και το τραπεζάκι του καφενείου είναι παλιό και τσίγκινο και γέρνει (όπως και το νησί των τουριστών που τους περιβάλλει). Η Δάφνη, δι...