Όταν πήγα να τον δω στο νοσοκομείο, λίγο μετά την πρώτη επέμβαση που έκανε το περασμένο καλοκαίρι μου είπε: «Δεν μπορείς να φανταστείς! Η αναισθησιολόγος, έτσι όπως μιλούσε στις νοσοκόμες, έμοιαζε με κορυφαία σε αρχαία τραγωδία…»Έτσι ήταν ο Παπαστάθης. Είχε έναν ενθουσιασμό που δεν τον εγκατέλειπε ποτέ. Καμιά στιγμή δεν τον άγγιξε η ευτέλεια της καθημερινότητας. Η πίστη του σε έναν κόσμο αξιών χαρακτήριζε και τις πιο μικρές του χειρονομίες, κάνοντας όλους εμάς που τον συναναστρεφόμαστε να νιώθουμε εξαιρετικά ευνοημένοι.Τον γνώρισα, όπως και πολλοί άλλοι, με αφορμή ένα «Παρασκήνιο» που ήθελε να κάνει με τον Φειδάκη, ζωγραφίζοντας το πορτραίτο του Βιζυηνού. Ήθελε να μιλήσουν κάποιοι ζωγράφοι για τον Πάνο, μεταξύ των οποίων και εγώ. Το αποτέλεσμα ήταν αυτά που είπα, να αυτονομηθούν και να αποτελέσουν από μόνα τους ένα ανεξάρτητο «Παρασκήνιο».Tον θυμάμαι πολύ καλά όταν μπήκε στο εργαστήριο για πρώτη φορά. Κρατούσε κάποια βιβλία με τα διηγήματα του Βιζυηνού, όπως και μερικά κείμενα που είχα...

Ο Μάνος Παπαδάκης αφηγείται, με εύθυμο τρόπο, το χρονικό της δημιουργίας της ταινίας του: ¨ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ¨ που πραγματοποιήθηκε στα μέσα του 1999. Η έλλειψη χρημάτων, η αναζήτηση συνεργατών, τα επαγγελματικά προβλήματα, τα απρόοπτα στα γυρίσματα, οι χαρές και οι λύπες, οι διακρίσεις που ακολούθησαν, παρελαύνουν από τις σελίδες αυτές με τρόπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εγχειρίδιο του τι δεν θα πρέπει να κάνεις για να πετύχει η ταινία σου!Το κείμενο και οι φωτογραφίες είναι ελεύθερα δικαιωμάτων και μπορεί να τα χρησιμοποιήσει όποιος και όπως θέλει.Παρακάτω θα διαβάσετε αποσπάσματα του κειμένου.Καλή ανάγνωση.………………………………………..ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ…………………………………………………..Πριν καλά καλά κοπάσει ο θόρυβος για τις εξελίξεις στην εκπομπή, μαζευτήκαμε και αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε την τελευταία version του σεναρίου. Θυμάμαι ακόμη τον Λουκά και τον Δημήτρη να διαβάζουν την ιστορία και να βγάζουν περίεργους ήχους. Δεν ήταν θαυμασμός για το μεγάλο ταλέντο που είχαν μπροστά τους. Ήταν επειδ...