Η καταιγιστική ανάπτυξη της ταινίας μικρού μήκους διεθνώς τις τελευταίες δύο δεκαετίες, την έχει αναγάγει σε μια αυτάρκη καλλιτεχνική δημιουργία.Το πεδίο της μικρού μήκους είναι πρόσφορο για την άσκηση της Κινηματογραφικής Τέχνης από τους νέους κινηματογραφιστές αλλά και κατάλληλο για επιστροφή στη «μικρή» κατηγορία μεγάλων αναγνωρισμένων σκηνοθετών.Τα Κινηματογραφικά Φεστιβάλ συμβάλλουν τα μέγιστα – αν όχι καθοριστικά – στην ανάπτυξη της Κινηματογραφικής Τέχνης και την προαγωγή της Εθνικής Κινηματογραφίας . Ένα απ’ τα πιο σημαντικά Διεθνή Φεστιβάλ είναι το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Και αποκτά μεγαλύτερη ακόμα σημασία ότι είναι ένας απ΄τους πλέον επιτυχημένους πολιτιστικούς θεσμούς της περιφέρειας. Ένας θεσμός-πρότυπο άριστης συνεργασίας της πολιτείας, του ΥΠΠΟ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης του Δήμου Δράμας.Η ευρωπαϊκή δυναμική τις τελευταίες δεκαετίες εξάλλου, έχει καταδείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα στην περιφέρεια, χωρίς τη ...

Δεν θα πρωτοτυπήσω αν πω ότι ο Ξανθόπουλος είναι Ο ντοκυμαντερίστας κι ένας δημιουργός με τη γνωστή έννοια του ότι κάνει πάντα την ίδια (πλούσια) ταινία. Αυτή τη φορά επεμβαίνει η τηλεόραση και τον κάνει λίγο πιο αυστηρό αλλά εξαίρετα πυκνό με αποτέλεσμα δύο ή τρία πρόσωπα να φαντάζουν στα μάτια μας σαν τοπία. Το θέμα είναι κι εδώ η μετανάστευση, αλλά η πιο αποσιωπημένη, η λιγότερο παραδεκτή που υπάρχει. Οι ιστορίες που ακούμε είναι πιο συναρπαστικές απ' το Mπλέηντ Ράνερς. Η διαδρομή που παρακολουθούμε στο εισαγωγικό κομμάτι έχει κάτι από την αίσθηση του λαβύρινθου. Πράγματι, πώς να κάνεις ένα φιλμ για αυτούς που αυτοεξορίζονται στην ίδια τους τη χώρα, χωρίς να μεταφέρεις ένα συναίσθημα μόνιμης όσο και εσωτερικής φυγής; Ο Ξανθόπουλος το καταφέρνει όχι μόνο γιατί έχει μελετήσει το αντικείμενό του αλλά και γιατί ο κινηματογράφος γι' αυτόν δεν είναι εικόνες που μαζεύεις αλλά μάλλον εικόνες που σπέρνεις και θερίζεις. Οι προηγούμενες ταινίες του προετοίμαζαν τα Τουρκοβούνια αλλά η τελευταία...