Το φουστάνι σκην. Μόνικα ΒαξεβάνηΛΕΥΤΕΡΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣΔραπετσώνα, τέλος της δεκαετίας του '50. Η Καίτη και η φίλη της Χρυσή, στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, επιστρέφουν με το λεωφορείο στο σπίτι. Καλοκαίρι, ζέστη, μπλε σχολικές ποδιές με άσπρο γιακαδάκι και το πάρτι της Χρυσής, που πλησιάζει.Η Καίτη είναι από τις καλύτερες μαθήτριες, διορθώνει τα τετράδια της φίλης της, διαβάζει κρυφά Ντοστογιέφσκι, αλλά δεν θα δώσει εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, γιατί οι δικοί της την προορίζουν για μοδίστρα. Η Χρυσή παιδεύεται άδικα με το σχολείο, όμως θέλει να τελειώσει γιατί, όπως λέει και η ίδια, υπάρχει ποτέ περίπτωση, σύζυγος του τύπου ιατρός, δικηγόρος, αρχιτέκτων να πάρει κοπέλα του Δημοτικού;Η ταινία της Μόνικας Βαξεβάνη αναπτύσσεται με βάση τα στερεότυπα του λαϊκού μελοδράματος. Η μάνα της Καίτης, στερημένη, στα όρια της υστερίας, ξενοπλένει (εδώ, εξαιρετική η ερμηνεία της Μαρίας Κεχαγιόγλου). Ο πατέρας, ένας κουρασμένος μεροκαματιάρης. Ζουν σε δύο καμαρούλες που βλέπουν σε αυλή. Ο παππούς...

18ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ 1ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ, ΔΡΑΜΑΣτου Δημήτρη ΧαρίτουΔεν μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Το ενδιαφέρον το κέρδισαν οι ελληνικές ταινίες. Τις ξένες, όσες το αξίζουν, τις θαυμάζεις και αμέσως μετά στρέφεις με στοργή -ή οργή-το βλέμμα σου στο δικό σου καρακαξάκι. Και πώς να μεμψιμοιρήσεις όταν βλέπεις ότι από χρόνο σε χρόνο, καθώς μάλιστα ενισχύονται με τη δουλειά των Ελλήνων σπουδαστών σχολών του εξωτερικού, οι δικές μας μικρομηκάδικες ανεβάζουν την ποιότητα τους; Παραμένει, βέβαια, το χάσμα στο σπουδαστικό, εικόνα πιστή των εξοργιστικών συνθηκών κινηματογραφικής παιδείας που παρέχουν οι κατ' ευφημισμό ελληνικές κινηματογραφικές σχολές σε σύγκριση με τις ξένες. Ανοιχτό πρόβλημα αυτό και αμετάθετη -από χρόνια- η ευθύνη της Πολιτείας. Παραμένει πάντοτε η παρηγοριά από τον αιφνιδιασμό που πραγματοποιούν κάθε χρόνο κάποια απροσδόκητα ταλέντα που σε κάνουν να ξεχνάς ανεπάρκειες σχολών, εγχώριες μιζέριες και όλες εκείνες τις χρονίζουσες παιδικές ασθένειες της...