Όταν πήγα να τον δω στο νοσοκομείο, λίγο μετά την πρώτη επέμβαση που έκανε το περασμένο καλοκαίρι μου είπε: «Δεν μπορείς να φανταστείς! Η αναισθησιολόγος, έτσι όπως μιλούσε στις νοσοκόμες, έμοιαζε με κορυφαία σε αρχαία τραγωδία…»Έτσι ήταν ο Παπαστάθης. Είχε έναν ενθουσιασμό που δεν τον εγκατέλειπε ποτέ. Καμιά στιγμή δεν τον άγγιξε η ευτέλεια της καθημερινότητας. Η πίστη του σε έναν κόσμο αξιών χαρακτήριζε και τις πιο μικρές του χειρονομίες, κάνοντας όλους εμάς που τον συναναστρεφόμαστε να νιώθουμε εξαιρετικά ευνοημένοι.Τον γνώρισα, όπως και πολλοί άλλοι, με αφορμή ένα «Παρασκήνιο» που ήθελε να κάνει με τον Φειδάκη, ζωγραφίζοντας το πορτραίτο του Βιζυηνού. Ήθελε να μιλήσουν κάποιοι ζωγράφοι για τον Πάνο, μεταξύ των οποίων και εγώ. Το αποτέλεσμα ήταν αυτά που είπα, να αυτονομηθούν και να αποτελέσουν από μόνα τους ένα ανεξάρτητο «Παρασκήνιο».Tον θυμάμαι πολύ καλά όταν μπήκε στο εργαστήριο για πρώτη φορά. Κρατούσε κάποια βιβλία με τα διηγήματα του Βιζυηνού, όπως και μερικά κείμενα που είχα...

(όπου το κείμενο δεν ήταν σαφές υπάρχουν τελίτσες)ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣΤΑΙΝΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ 1985 «ΙΡΙΔΑ»Τον Οκτώβρη του 1985, στο τελευταίο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά μια ομάδα νέων σκηνοθετών αποφασισμένη να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ταινίας μικρού μήκους. Είναι γνωστό ότι τα προβλήματα είναι πολλά.Η μικρού μήκους ταινία θεωρείται είδος περιθωριακό, που συνήθως είναι το πρώτο δείγμα δουλειάς, μοιραία αποκλεισμένο από κάθε περίπτωση" ……….ς παρουσίασης ή εμπορικής εκμετάλλευσης. Η μόνη, μέχρι στιγμής, δυνατότητα προβολής της είναι στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και Δράμας, όπου υποβαθμίζεται.Στη Θεσσαλονίκη οι μικρές ταινίες υποσκελίζονται από τις μεγάλες παίζοντας το ρόλο γαρνιτούρας στο κυρίως πιάτο, ενώ στη Δράμα παρόλο που διαγωνίζονται αποκλειστικά ταινίες μικρού μήκους, οι οργανωτές προγραμματίζουν παράλληλα, για ασφάλεια και σαν «κράχτη» για τον κόσμο, και ταινίες ………. μήκους. Το γεγονός ότι αυτές οι ταινίες συνήθως πραγματοποιούνται με 16mm...