21o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣτου Δημήτρη ΧαρίτουΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ είκοσι ένα χρόνια ο Σεπτέμβρης ανήκει στη Δράμα και στους μικρομηκάδες. Το φετινό 21ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους και το παράλληλο 4ο Διεθνές σηκώνει αυλαία στις 20 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει, όπως πάντα, μια ολόκληρη εβδομάδα, μέχρι τις 26 του μήνα. Το πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ παρουσιάστηκε την περασμένη Κυριακή, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, από τους συντελεστές του θεσμού. Ενός θεσμού που στηρίζεται οικονομικά από το υπουργείο Πολιτισμού, στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Δικτύου Πόλεων, της ΕΤ-1 και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.Στο «φυτώριο, απ' όπου αντλεί ο ελληνικός κινηματογράφος» -όπως χαρακτήρισε το Φεστιβάλ Δράμας ο σύμβουλος κινηματογραφίας Γιάννης Μπακογιαννόπουλος- θα διαγωνιστούν φέτος, όπως κάθε χρόνο, ταινίες μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και σπουδαστικές, ενώ δεκατέσσερις ακόμα ταινίες θα προβληθούν στο Πληροφοριακό Τμήμα και ένδεκα στην «Ανοιχτή Οθόνη». Τη φετινή κριτική επιτροπή αποτελούν βραβευμένοι σ...

Δεν θα πρωτοτυπήσω αν πω ότι ο Ξανθόπουλος είναι Ο ντοκυμαντερίστας κι ένας δημιουργός με τη γνωστή έννοια του ότι κάνει πάντα την ίδια (πλούσια) ταινία. Αυτή τη φορά επεμβαίνει η τηλεόραση και τον κάνει λίγο πιο αυστηρό αλλά εξαίρετα πυκνό με αποτέλεσμα δύο ή τρία πρόσωπα να φαντάζουν στα μάτια μας σαν τοπία. Το θέμα είναι κι εδώ η μετανάστευση, αλλά η πιο αποσιωπημένη, η λιγότερο παραδεκτή που υπάρχει. Οι ιστορίες που ακούμε είναι πιο συναρπαστικές απ' το Mπλέηντ Ράνερς. Η διαδρομή που παρακολουθούμε στο εισαγωγικό κομμάτι έχει κάτι από την αίσθηση του λαβύρινθου. Πράγματι, πώς να κάνεις ένα φιλμ για αυτούς που αυτοεξορίζονται στην ίδια τους τη χώρα, χωρίς να μεταφέρεις ένα συναίσθημα μόνιμης όσο και εσωτερικής φυγής; Ο Ξανθόπουλος το καταφέρνει όχι μόνο γιατί έχει μελετήσει το αντικείμενό του αλλά και γιατί ο κινηματογράφος γι' αυτόν δεν είναι εικόνες που μαζεύεις αλλά μάλλον εικόνες που σπέρνεις και θερίζεις. Οι προηγούμενες ταινίες του προετοίμαζαν τα Τουρκοβούνια αλλά η τελευταία...