Η καταιγιστική ανάπτυξη της ταινίας μικρού μήκους διεθνώς τις τελευταίες δύο δεκαετίες, την έχει αναγάγει σε μια αυτάρκη καλλιτεχνική δημιουργία.Το πεδίο της μικρού μήκους είναι πρόσφορο για την άσκηση της Κινηματογραφικής Τέχνης από τους νέους κινηματογραφιστές αλλά και κατάλληλο για επιστροφή στη «μικρή» κατηγορία μεγάλων αναγνωρισμένων σκηνοθετών.Τα Κινηματογραφικά Φεστιβάλ συμβάλλουν τα μέγιστα – αν όχι καθοριστικά – στην ανάπτυξη της Κινηματογραφικής Τέχνης και την προαγωγή της Εθνικής Κινηματογραφίας . Ένα απ’ τα πιο σημαντικά Διεθνή Φεστιβάλ είναι το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Και αποκτά μεγαλύτερη ακόμα σημασία ότι είναι ένας απ΄τους πλέον επιτυχημένους πολιτιστικούς θεσμούς της περιφέρειας. Ένας θεσμός-πρότυπο άριστης συνεργασίας της πολιτείας, του ΥΠΠΟ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης του Δήμου Δράμας.Η ευρωπαϊκή δυναμική τις τελευταίες δεκαετίες εξάλλου, έχει καταδείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα στην περιφέρεια, χωρίς τη ...

Βρισκόμουν στην Ιταλία, καλεσμένη στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Μπολόνια, όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του Λάκη Παπαστάθη. Την πρώτη φορά που συμμετείχα σε έκθεση βιβλίου την οφείλω στον Λάκη. Μαζί ταξιδέψαμε το 2014 στη Θεσσαλονίκη, για να συνομιλήσουμε για το βιβλίο του Γιάννη Κιουρτσάκη Ο Νεοελληνικός διχασμός και το μυστήριο της τέχνης. Ξαναβλέποντας δυο ταινίες του Λάκη Παπαστάθη (Πατάκης, 2014). Με αφορμή την κουβέντα εκείνη, γνώρισα τη Θεσσαλονίκη της γενιάς του Παπαστάθη, μια ρομαντική εκδοχή της συμπρωτεύουσας, έχοντας ως ξεναγό μου τον ίδιο. Θυμάμαι ακόμη τους εξαντλητικούς διαλόγους πάνω στο σινεμά, στον Θεόφιλο και στον Καιρό των Ελλήνων, στη μορφή του Δημήτρη Καταλειφού, στην έννοια της ελληνικότητας, στη λυτρωτική δύναμη της τέχνης. Ο Λάκης υποστήριζε με πάθος ότι η συγγραφή και η τέχνη γενικότερα πηγάζουν από μια περίσσεια, από μια θάλασσα που βράζει μέσα στον δημιουργό και πρέπει πάση θυσία να ξεχυθεί. Η ζωή του Λάκη Παπαστάθη ξεχείλιζε από τέχνη και δεν έχανε ευκαιρία...