1.Ο Λάκης και η CineticΠολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για την «ελληνική ταυτότητα». Πως κάποιος που διεισδύει στην ουσία της έννοιας, ξεπερνά καπηλείες, ψευδο-πατριωτισμούς, αφέλειες και συναισθηματικές υστερίες. Άλλωστε στη χώρα της υπερβολής, όποιος τολμά να χρησιμοποιήσει σε πρόταση τη λέξη «Ελλάδα», χαρίζεται ή τοποθετείται στην καλύτερη στη συντηρητική παράταξη και ακόμα χειρότερα στους φασίστες. Και είναι κατανοητό για έναν λαό να δουλεύει εγκεφαλικά με σχήματα όπως τα νήπια, αφού για να κατανοήσει πιο λεπτές έννοιες χρειάζεται ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, άρα ουσιαστική καλλιέργεια γνώσεων.Σε αυτό λοιπόν το προγλωσσικό περιβάλλον πρόβαλε ο Λάκης, ωραίος ως Έλλην. Από την αρχή ήταν καχύποπτος στους αυτόκλητα διορισμένους φύλακες της προοδευτικότητας, αλλά προστάτευε –μέσω της cinetic– κάθε φωνή που αντιστεκόταν στα δόγματα. Γιατί αυτό ήταν η cinetic, η εταιρεία που μαζί με τον Τάκη Χατζόπουλο ίδρυσαν. Μια βάση για να μπορέσουν να στηρίξουν αρχικά το τιτάνιο έργο του «Παρασκην...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ, 1995Τρία σε... συσκευασία ενός (Σχετικά με την οργάνωση...)του Δημήτρη ΧαρίτουΌλα ήταν σχεδόν τα ίδια όπως και πέρσι. Έχει όμως και αυτό τη χάρη του, αφού έτσι σου δίνεται η οπωσδήποτε χρήσιμη άνεση της οικειότητας. Οι ίδιοι άνθρωποι (αρμόδιοι και μη), οι ίδιοι χοίροι, οι ίδιες χωρητικότητες αλλά και η ίδια πάντοτε αφειδώλευτη προθυμία για εξυπηρέτηση από τους... Οργανωτικάριους (ο νεολογισμός ανήκει στους ίδιους). Μόνο τα νερά της Βαρβάρας, μπροστά στο Ύδραμα, έδειχναν φέτος περισσότερα. Το μεταμεσονύκτιο χαβαλετζίδικο των «Rooms» έκλεισε πλήρες ημερών, και τη θέση του στις ομόφωνες προτιμήσεις του φεστιβαλόκοσμου κατέλαβε ο νεόκοπος «Μύλος». Διαχεόμενη υποψία ήταν ότι για αρκετούς το κινηματογραφικό φεστιβάλ αποτελούσε πρόφαση μέχρι να αρχίσει το άλλο, το ολονύχτιο ξεφάντωμα όπου και εντοπιζόταν το κύριο ενδιαφέρον τους.Κατά τα άλλα, η μόνη αλλαγή που έγινε στα χλομά και θλιβερά (ου μην αλλά και ιστορικά) «Αστέρια», την αίθουσα των προβολών, ή...